Voor Bas Tomassen is werk altijd een snoepwinkel geweest: ‘Ik vind het altijd leuk, heb nooit genoeg, het kan niet op. En toch ben ik tegen de muur gelopen. Daardoor is vitaliteit voor mij een doorleefd begrip geworden.’ Nu zet Tomassen zich als CEO van Colbe in voor werk als plek waar mensen op hun best zijn.
Ooit werd Tomassen geïnterviewd voor de podcast Weg van jezelf. En die titel is altijd blijven hangen. ‘Omdat er zoveel betekenissen zijn, die ik allemaal belangrijk vind. Je moet bijvoorbeeld een beetje weg zijn van jezelf, om gezond trots te kunnen zijn. Daarnaast heeft iedereen een eigen weg door het leven en door zijn carrière. Die weg vormt je, en geeft je kennis en vaardigheden die een ander niet heeft. En tot slot moet je van jezelf weg kunnen stappen, om te reflecteren. Volgens mij is dat cruciaal, dat je je geregeld afvraagt: past wat ik doe nog bij me, klopt dit nog, voeg ik nog wat toe, krijg ik hier nog energie van? Dat is óók vitaliteit, zorgen dat je in de basis tevreden bent met jezelf, inclusief eventuele gekkigheid.’
Tomassen is ingenieur in de elektrotechniek, maar klinkt niet als de stereotype techneut. ‘Ha, nee. Ik ben gevormd langs rationele denklijnen. Daardoor werk ik behoorlijk gestructureerd, ook bij het afpellen van problemen. Maar besluiten neem ik altijd óók op gevoel. Ik ben technisch gevormd, maar geboren als gevoelsmens, denk ik. En eigenlijk is dat reuze handig. Want een oplossing bedenken is één ding, maar iets veranderd krijgen, is echt iets anders. Dat heb ik moeten leren. En ik heb er nog lol in gekregen ook.’
‘Ik heb altijd bepaalde waarden gehad. Afmaken waar je aan begint, trouw, commitment, kijken wat wél kan. Dat heb ik van huis uit meegekregen. Maar het menselijke, het oog voor de ander, dat is wat later gekomen. Toen ik me realiseerde dat echt resultaat, positieve verandering, altijd ontstaat in contact met anderen. Inspiring performance is voor mij: samen werken aan verbetering, en daar samen trots op zijn. Als je niet trots bent op wat je doet, gaat het nergens over. En trots zijn in je eentje stompt af. Trots zoekt verbinding, je moet het kunnen delen. Dan pas krijgt het betekenis, en krijg je iets als zingeving.’
Tomassen vraagt geregeld aan mensen uit zijn organisatie wanneer ze voor het laatst ergens trots op waren. ‘Als dat langer dan drie maanden geleden is, vraag ik waarom mensen hier nog werken. Niet als sneer, maar als oprechte vraag. We zijn allemaal gewoontedieren. Als je waarde wilt blijven creëren, moet je blijven reflecteren en veranderen. Ook als organisatie. Het is goed om je geregeld af te vragen of mensen nog op je zitten te wachten.’
‘Het is goed om je geregeld af te vragen of mensen nog op je zitten te wachten’
Met Colbe werkt Tomassen continu aan positieve verandering. ‘Colbe is niet voor niets een afkorting van collective betterment. We zullen het sámen moeten doen, en dat benadrukken we graag. Omdat de maatschappij daar inmiddels moeite mee heeft. We individualiseren steeds verder, mensen redeneren steeds vaker primair vanuit zichzelf. Veel structuren zijn weggevallen. Werk is nog een van de weinige plekken waar mensen van allerlei verschillende achtergronden elkaar treffen. En dus ligt daar een taak voor het bedrijfsleven.’
Een werkplek die mensen in staat stelt het beste uit zichzelf naar boven te halen, is voor iedereen goed, volgens Tomassen. ‘Maatschappelijk hebben we een stevige uitdaging met de vergrijzing. Inmiddels gaat de helft van ons belastinggeld naar mensen die niet meer economisch bijdragen, en dat wordt nog meer. Dat is iets om trots op te zijn, maar het vraagt ook nogal wat. Steeds minder mensen moeten een steeds grotere productie verzorgen. Je hebt er als bedrijf ook baat bij dat ze dat kúnnen. Daar helpen we bij. We zorgen dat de omstandigheden waarin ze werken, zo goed mogelijk zijn. En we zorgen dat mensen zo lang mogelijk gezond en vitaal blijven.’
Over het belang van vitaliteit kan Tomassen meepraten. Toen hij 16 jaar oud was, raakte zijn vader arbeidsongeschikt. Tomassen zag van dichtbij hoe het erin hakte om niet meer mee te kunnen doen. En later werkte hij zelf zó hard dat hij een auto-ongeluk en een hartritmestoornis kreeg. ‘Ik ben echt tegen een muur gelopen, tot mijn eigen verbazing. Mijn werk was geweldig, en dat is het nog steeds. Alleen: ik was niet geweldig. Inmiddels heb ik de gezonde gewoontes ontwikkeld die nodig zijn om te doen wat ik doe. Eén van die gewoontes is dat ik elk jaar met mijn vrouw een marathon loop. Dat doen we in een wereldstad, en we maken er een city-trip van. Daarvoor moet ik wel de rest van het jaar gezond eten en drie keer per week hardlopen. Bovendien laat ik mijn agenda beheren door iemand die écht de balans bewaakt.’
Medewerkers moeten vitaal genoeg zijn voor hun werk, maar het werk moet ook passen bij de energie en ambities van werknemers. Dat is een gevoelige balans. In het netwerk van Colbe speelt P5COM daarom een cruciale rol. ‘P5COM’ers zijn in staat om de omstandigheden waarin mensen werken echt te verbeteren. Door samen met hen goede processen te bedenken, en vooral door die ook samen met hen in praktijk te brengen. De crux is dat ze mensen meekrijgen, doordat ze een bepaalde trots meebrengen, en doordat ze altijd samen optrekken met de mensen om wie het gaat. Dat maakt het makkelijk om vertrouwen te krijgen in de oplossingen van P5COM.’
Colbe is een netwerk van meer dan tien bedrijven. Aan Tomassen de taak om alle neuzen dezelfde kant op te houden. ‘Daarin ben ik niet heel directief, maar wél heel enthousiast. Dat is mijn manier om mensen mee te krijgen. Ik loop niet als een veedrijver achter de troepen, het is eerder zwaan-kleef-aan is. Dat betekent ook dat ik vooral mensen meekrijg die willen, die vragen stellen, die nieuwsgierig zijn.’
Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen. ‘Als mensen niet meekomen, ga ik niet dwingend voorschrijven hoe ze iets moeten aanpakken. Ik ga wel eerlijk in gesprek. Past je werkjas jou nog wel, is dit wel de plek waar je tot bloei kunt komen? Ik heb daar geen oordeel over, mensen moeten zelf een keuze maken. Het is alleen mijn taak om te zorgen dat ze een geïnformeerde keuze kunnen maken. Ik moet duidelijk maken waar Colbe voor staat, en wat ieders rol is in de organisatie. En ik moet de kaders aangeven. Die zijn ruim. Mensen hebben ruimte nodig om hun werk zo in te richten dat ze met inspiratie en bezieling bezig kunnen zijn.’
